Υπάρχουνε στιγμές που κλαις ενώ γελάςκαι άσχετα μιλάς για να κρυφτείς
Τα όρια περνάς και ζεις πειρατικά
και στήνεις σκηνικά να τρελαθείς
Υπάρχουνε στιγμές που ξέρω πριν μου πεις
διαβάζω τις γραμμές της μοναξιάς
είμαι μόνη μου κι εγώ, πέρασα πολλά
και σαν κι εσένα κρύβομαι καλά
Υπάρχουνε στιγμές που ξέρω πριν μου πεις
διαβάζω τις γραμμές της μοναξιάς
Υπάρχουνε στιγμές που τρέμεις τη σιωπή
κι αυτά που θα σου πει κρυφά στ’ αυτί
Μια πρόφαση ζητάς, κανένας πουθενά
και κρέμεσαι ξανά σε μια κλωστή
Υπάρχουνε στιγμές που ξέρω πριν μου πεις
διαβάζω τις γραμμές της μοναξιάς
είμαι μόνη μου κι εγώ, πέρασα πολλά
και σαν κι εσένα κρύβομαι καλά
Υπάρχουνε στιγμές που ξέρω πριν μου πεις
διαβάζω τις γραμμές της μοναξιάς
("Υπάρχουνε στιγμές που κλαις ενώ γελάς και άσχετα μιλάς για να κρυφτείς"... Πόσο σπάνιες να είναι οι στιγμές που γελάς ενώ γελάς; Ποια ήταν η τελευταία φορά που γέλασες με όλη σου την ψυχή; Χωρίς αυτό το κάτι, να σε κρατάει και να σε χαλιναγωγεί; Πόσες φορές ένιωσες πραγματικά ευτυχισμένη και πόσο κράτησε; Τι γίνεται όταν η μελαγχολία, σου έχει γίνει πια συνήθεια;)
Αναρτήσεις
2 κραυγές:
Άκου τι γίνεται όταν η μελαγχολία γίνει πια συνήθεια μεσα στη δική μου φυσαλίδα: περπατάω, περπατάω πολύ μέχρι να κουραστώ, μέχρι να κουραστώ τόσο που να μην με αντέχουν τα πόδια μου..μετά..σκέφτομαι πόσα άσχημα υπάρχουν πάνω σ΄αυτό τον πλανήτη και τα συγκρίνω με τα δικά μου,μετά μου θυμίζω πως μετά το μαύρο έρχεται το άσπρο...και όταν καταλάβω ότι η μελαγχολία δεν φεύγει με τίποτα γυρίζω πλέον κουρασμένη(απ΄το περπάτημα) να κοιμηθώ..
Άυριο-λέω- μπορεί να είναι μια καλύτερη μέρα.
Και όντως μπορεί να είναι..
Εγώ είμαι υποστηρικτής της έκφρασης του νόμου του Μέρφι, «Χαμογέλα, αύριο θα είναι χειρότερα» :P
Δημοσίευση σχολίου